NTV’de yayınlanırken izleyememiştim ben Seven Ages of Rock belgeselini, şimdilerde serviste izliyorum. Belgesel tarih çizgisinde en başından alıp taa sonuna kadar götürüyor, çok da güzel yapıyor.. Rock tarihini Hendrix’le ve Beatles’la başlatıyor, ve bir bütü olarak anlatılan şey, tıpkı bilimde olduğu gibi, rockta da sıçramalardan ziyade küçük adımlarla ilerlenildiği, herkesin birbirinden etkilendiği ve zaten böyle olmadan ilerleme olamayacağı… Seven Ages of Rock, bu tarihi temelde İngiltere ve Amerika (UK vs US) olarak anlatıyor: İngilizler böyle yaptı ve Atlantik’in öteki yakasından böyle bir karşılık geldi, vs. gibi… Aslında bu beni biraz rahatsız etti diyebilirim; tamam, (70-80-90lara ait) dinlediğimiz pek çok rock grubu İngiltere ya da Amerika kökenli, ama belgesel neredeyse o yıllarda dünyada başka hiçbir yerde rock müziğe dair hiçbir şey yapılmamış gibi anlatıyor.
Sevdiğim bir yanı, tamamen kronolojiye bağlı değil, her bölüm ayrı bir ‘tür’ün doğuşunu inceliyor, ve mutlaka ‘nasıl’ ortaya çıktığını hem çevresel hem de bireysel yönleriyle inceleyip ortaya koyuyor. Aslında ‘genre’ denen şeyin ne kadar muğlak sınırlara sahip olduğunu çok açık bir şekilde anlıyorsunuz.
Şimdilik bu kadar, daha da anlatırım, hala 7 bölümü de izleyemedim:)
Türlere göre belirlenmiş 7 bölüm var, 5.sinin adı ‘Stadium Rock’ 
Edit: bir kaç bölüm daha izledim, süper bir belgesel. Her olayı kendi dönemi ve şartları içinde inceliyor, kesinlikle kestlrme çıkarımlar yapmıyor…
Seven Ages of Rock’ın 6. bölümünün adı “Left of the Dial”, yani düğmenin solu. Alternatif üniversite radyolarını kastediyor, büyük ticari kanalların birazcık gerisinde yer alan bu kanallar ‘cilalı’ rock yerine kendi müziğini yapan, dönemin ‘indie’ gruplarına kucak açmışlar, ve böylece alternatif rock doğmuş. Dönemin 90′ların sonu olduğunu hatırlatmak isterim, yani insanların hala radyo dinleyip vatkalı ceketler giydiği bir dönem… Peki bizde niye ‘bi garip’ olmuş diye de düşünmeden edemedim – ‘ağır’ rockçı abiler grunge ve alternatif rock’tan ölesiye nefret ederler, onların boş kafalı ve mainstream özentisi olduğunu iddia edip, asıl asilerin kendileri olduğunu söylerler. Aslında sebep ortada; alternatif rock doğarken mainstream rock’a alternatif olarak doğmuş, yani içi boş, bolca pop soslu ve sistemin ta göbeğinden gelen rock’a karşı samimi, dürüst ve daha mütevazı (stadyum konserleri yerine 100 kişilik mekanlarda çalınan) bir tür, ve sapına kadar bağımsız…Ama ülkemize zaten tüm dünyada popüler olduktan sonra geldiği için, artık içi boşaltılmış ve entellektüel seviyesi yerlerde sürünen adamların dinlediği bir tür olarak görülmüş.
Bence çok önemli bir diğer sebep genelde bizim şarkıların sözleriyle ilgilenmememiz, ilgilensek de aslında ne demek istediğini pek anlamamız – ki zaten bu zor birşey, tamamen bambaşka referanslarla anlatıyor adam kendini, o deyimleri duymadan, benzer birşeyler yaşamadan nasıl tam olarak anlayabilirsiniz ki? Mor ve Ötesi’nin Darbe’sini hangi Avrupalı anlar ki? Daldan dala atlıyorum, bence zaten Türkçe şarkıların da sözlerini pek sallamıyoruz, Türkiye’de müzik yapmak biraz boşuna gibi geliyor bana hep…
Konuya dönelim; sanırım müzik tarihindeki türlerin yarısı filan mainstream’e karşı doğmuş, ve sonra da mainstream haline gelmiş… Çok yazık, bir sürü önemli şahsiyetin sonunu hazırlamış bu durum. Para için herşey mübah değildir, herşeye satılacak bir meta olarak bakılamaz ve kârların yükselmesi aslında en önemli şey değildir! Keşke kimse ‘bundan nasıl daha çok para kazanırım?’ diye düşünmek zorunda kalmasaydı..
Edit’in sonu – Beth Orton’u dinliyorum, kesinlikle samimi, içinin taa derinliklerinden geliyor sesi. Tavsiye…
Etiketler: documentary, music
